CHIRRIFIC

Ala-ala, magdadalawang buwan ang nakakalipas. Ito ay isang bukas na liham.

Ginang,

Payapa akong nakaupo sa bus paluwas ng Maynila. Maganda ang gising ko. Maaliwalas ang panahon. Gayak na gayak ako, medyo pormal ang pananamit para sa trabaho. Masaya akong nakikinig ng Table for Ten album ng Skabeche. Yep. Ska mode ako, happytuti nga e. Sumakay kayo ng anak mong lalaki, nasa 7 taong gulang ayon sa kalkulasyon ko. Kaparehas na bus na sinasakyan ko. Bakante sa likuran ko, kung saan kayo naupo. Walang problema. Naglagak pa nga kayo ng bag sa lalagyan sa ibabaw ng upuan ko. Wala ring problema. Di naman yun abala sakin. Isa pa, maganda nga ang gising ko e. Samakatuwid, nice-girl-mode ako. Ngingiti ngiti pa ako.

Ngunit naglaho ang mga ngiti ko nung biglang may tumulo sa ulo ko. Weh? May tagas ba sa bus?? Wala namang ulan sa labas ha. Panong tutulo? Di biro ang bumubuhos sa ulo ko. Basambasa ang buhok ko at blouse ko. Lumingon ako sa taas. Dahil ba sa aircon? Hindi. Sa compartment galing. Tumayo ako at sinubukang takpan yun ng kurtina. Bigla kang nagsalita. Sabi mo, “Ay, tumapon pala yung tubig ni ______ (pangalan ng anak mong di ko maalala sa inis ko)”.

Oo, yun lang ang sinabi mo. Di mo man lang ako tinulungan magtali ng kurtina. Di ko man lang narinig na humingi ka ng tawad. Pasalamat ka hindi ako mahilig sa drama, kundi magkakaroon ng eksena.

Ewan ko lang ha. Nakakainit ng ulo ang mga taong katulad mo. Nakakaperwisyo na sa kapwa, wala pa rin pakialam. Sakto ang tumutugtog sa tenga ko, “Good day”. Teka, good day nga ba? Good day pa ba ang pumasok ka sa opisina nang basa ang damit at kunot ang noo? Cool nga e.

Hay buhay.

Ako ay bumabyahe anim na beses sa isang linggo (Lunes hanggang Sabado), magmula Bulacan papuntang Maynila at vice-versa. Oo, gumagastos ako ng halos isang daan at siyamnapu’t siyam na piso (parang tag ng damit sa mall) para sa pamasahe palang. Ubos na nga ang kita ko sa tax at sa pamasahe eh.

Dahil sa pangyayaring ito sa buhay ko na hindi ko lubos maipaliwanag (OA, sheeet), hindi lang salapi ang inaaksaya ko kundi 3 oras araw-araw. Isa’t kalahating oras papunta at ang kalahati ng tatlo ang pabalik. Napakaboring na tuloy ng buhay ko, patay ang social life, paminsan-minsan nalang nakakapag-Plurk, tuwing Linggo lang nakakapag-bloghop kasi pag-uwi e patay na katawang lupa at ang pinaka-may sense: lumipat na sa Facebook Lite kasi OP na sa mga naglalaro ng Farmville ba yun at Mafia Warts (LOL).

Teka, bigla kong naisip na meron din palang mga amusing na bagay na nangyayari sa araw-araw kong “kalbaryo”. Merong nakakainis at merong nakakatuwa. Mga bagay na matatawag nating “bloggable” o may katuturang isulat (at least para sakin may sense yun). Ayan na, ito ang silbi ng bagong kategorya na ‘to sa blog ko – Ang Byahilo series. Dito niyo mababasa ang mga kwento kong may sense para sakin at sa inyo wala naman. Nakakahilo.

Sa totoo lang sabi ko lang na EP 1 ‘to pero hindi pa talaga ito ang unang kwento. Pero sige na nga, di man interesting pero tumayo ako sa bus nung makalawa ng kulang dalawang oras (di uso ang gentleman sa byaheng Baliwag ahahaha), at warfreak yung kundoktor kaninang umaga. Yun, medyo interesting yun! Kaso hindi ko na-record sa utak ko mga linya niya kasi antok na antok ako kanina.

Sa susunod na EP, may ikkwento ako. *labas ipin*